Het Internationaal Ruimtestation zal de komende 20 jaar in het middelpunt van de belangstelling staan voor bemande ruimtevluchten. Maar wat doen we daarna?

Een heel universum om te ontdekken

Er wacht daarboven een heel universum om ontdekt te worden: de astronauten die aan boord zijn van het ruimtestation, in een baan van 400 kilometer boven de Aarde, tippen maar net met hun tenen in de oneindige oceaan die wij ‘de ruimte’ noemen. Nu reeds zijn de ESA en andere ruimteagentschappen bezig met een uitgekiende planning om mensen op lange termijn verder in ons Zonnestelsel te laten reizen.

Waar moeten we dan beginnen? Als de ruimte een oceaan is, dan is de Maan ons dichtstbijzijnde eiland. De laatste keer dat daar menselijke bezoekers langskwamen, was in december 1972, toen de laatste astronauten van de Amerikaanse Apollo terugkeerden van een missie naar de hooglanden van de Maan. Maar de ruimtewetenschappers hebben de Maan niet genegeerd in de voorbije dertig jaar. Integendeel, een reeks ruimtesondes hebben in de jaren negentig van de 20ste eeuw informatie teruggestuurd die de toekomstige bemande missies makkelijker en nuttiger kunnen maken.

Voorstelling van hoe een maanbasis eruit zou kunnen zien

De meest spraakmakende ontdekking is dat er water zou kunnen bestaan op het luchtledige en ogenschijnlijk kurkdroge oppervlak van de Maan, bevroren in de permanente schaduwen van diepe kraters bij de polen van de Maan. Het water is wellicht een restant van de inslag van kometen, miljoenen jaren geleden – en dat maakt dit verschijnsel heel interessant voor de wetenschap. Kometen bestaan uit het oorspronkelijke materiaal waaruit het Zonnestelsel bijna 5 miljard jaar geleden is ontstaan. Het zou leuk zijn een staal, of monster, van dit materiaal te vinden in wat binnen ons Zonnestelsel bijna onze achtertuin is.

Dat water zou tevens een basisstation op de Maan mogelijk maken. Astronauten zouden zonne-energie kunnen gebruiken om er zuurstof en zelfs brandstof voor de raketten van te maken. In ieder geval zou maanwater de noodzakelijke aanvoer van water vanaf de Aarde sterk verminderen.